Dzień drugi

Północ Gotlandii,  Quick Livener na tle klifów / fot. Krystian Szypka

Północ Gotlandii, Quick Livener na tle klifów / fot. Krystian Szypka

 

Jachty walczące w BITWIE O GOTLAND mozolnie pną się w górę wyspy. Liderzy, czyli Polska Miedź i Quick Livener pozostają bardzo blisko siebie, wzajemnie się pilnując. Prowadzący je Krystian Szypka i Jacek Zieliński nie zasnęli ani na chwilę, mijając się po zwrotach dosłownie na centymetry. Zbliżają się już do północnego krańca Gotlandii i za kilka godzin będą mogli zmienić kurs i pożeglować z wiatrem i falą w stronę Gdańska. Tymczasem reszta floty halsuje w większości jak najbliżej brzegów, gdzie jest najmniejsza fala, a wiatr o sile 4°B zapewnia stabilną prędkość niezbyt dużym jednostkom zawodników. Intensywny ruch statków zmusza do stałej obserwacji i bardzo ogranicza samotnym żeglarzom możliwość snu.

W nocy organizatorzy sprawdzili również skuteczność zastosowanych procedur bezpieczeństwa – nie było łączności radiowej z jachtem Wanda, a tracking satelitarny pokazywał stały kurs znacznie różniący się od optymalnego. Asystujący jacht Fujimo cumujący w Visby wypłynął, aby skontaktować się z Wandą. Po dwóch godzinach udało się nawiązać komunikację. Dziś rano przed godziną 0700 Michał Weselak na pokładzie Wandy podjął decyzję o powrocie do Gdańska z przyczyn technicznych.

 

Poniżej wypowiedzi zawodników z którymi biuro regat nawiązało dłuższą łączność:

Radek Kowalczyk (Sunrise): „To już drugi dzień?!  Do Rozewia było super – później musiałem zacząć się refować, a chłopaki jeszcze nie i mi odjechali… Mam drobne problemy z autopilotem – daje mi tylko 15-20 min odpoczynku, później wymaga korekty, bo wywozi do wiatru. Do tego rozszczelnił się luk na dziobie, a pod nim były 2 torby moich rzeczy, więc wszystko przemoknięte, a do tego 10 litrów Bałtyku na zapas. Ale to trochę jak na Mini;) Suche mam tylko to, w czym wypłynąłem.”

Maciej Ziemba (Janeczka 2): „Na pokładzie wszystko w porządku, żadnych problemów sprzętowych. Wciąż ciężka fala, dziób wychodzi z wody, musiałem włączyć silnik na luzie, żeby doładować akumulatory.”

Krystian Szypka (Polska Miedź): „Coś niesamowitego. Całą noc łeb w łeb z Jackiem, mijaliśmy się po zwrotach na styk, zero spania … A miałem nadzieję, że go sen zmorzy i popłynie na Sztokholm!”

Komunikat meteorologiczny na dziś przygotowany przez Kazika Sawczuka i Juliusza Orlikowskiego jest następujący: „Wyż odpowiadający za pogodę dla zawodników regat utrzyma się przez kolejne dni. Bedzie się jednak obracał, stąd zmiana kierunku wiatru najpierw na ENE, a od środy na SE. Siła wiatru bliżej lądu 4, generalnie 5. Wieczorem (1800-2000) po wschodniej stronie Gotlandii, na wysokości wyspy Östergarnsholm zacznie się strefa 6°B.”

Norweskie mapy pogody - polecam. Po pewnym czasie nawet udaje się domyślić znaczenia poszczególnych zakładek. / http://www.yr.no

Norweskie mapy pogody – polecam. Po pewnym czasie nawet udaje się domyślić znaczenia poszczególnych zakładek. / http://www.yr.no

Po pierwszej dobie

Radek Kowalczyk na SUNRISE / fot. Katarzyna Koj

Radek Kowalczyk na SUNRISE, chwilowo trochę mokrym wewnątrz …  / fot. Katarzyna Koj

Po ponad dobie od wczorajszego startu z Gdańska pierwsze trzy jachty z siedmiu biorących udział w tych wyjątkowych regatach płyną już wzdłuż brzegów Gotlandii. Prowadzący stawkę Krystian Szypka (s/y Polska Miedź) wybrał trasę dalej od brzegu, ścigający go Jacek Zieliński (s/y Quick Livener) oraz Radek Kowalczyk (s/y Sunrise) płyną bliżej wybrzeża. Pozostałe cztery jachty (Konsal, Blekot, Janeczka2 i Wanda) zbliżają się właśnie do Gotlandii.

Poranna prognoza dla żeglarzy informowała o froncie, chmurach, deszczu, a nawet burzach. Kierunek i siła wiatru pozostają bez zmian, co umożliwia w miarę równą żeglugę. Ulewy i burze zdarzały się jednak lokalnie, bo nie wszyscy zawodnicy spotkali je na swoim kursie. Wszyscy natomiast borykają się z krótką, ale wysoką bałtycką falą, która spowalnia jachty.

Informacje z pokładów:

Michał Weselak (Wanda):

W nocy wiało sporo, 6 do 7°B, więc noc na małym kliwrze i grocie zarefowanym na drugi ref. Fala regularna, choć męcząca. Kiedy wiatr na chwilę zelżał, można było odsapnąć. Jak na razie nie spałem, udało się za to coś zjeść. Jest dobrze.”

Krystian Szypka (Polska Miedź)

Przed startem nie zdążyłem się wykąpać i marzyłem o prysznicu. Ale przez całą noc lało wyjątkowo intensywnie, więc mogę powiedzieć, że jedno marzenie spełnione. Po południu przestało padać i ku mojemu zaskoczeniu wyszło słońce, więc zrobiło się znacznie przyjemniej. Zaskoczyła nas fala, wyjątkowo wysoka i wredna, bardzo hamuje. Cały czas silnie wieje z NE, więc na razie mozolna halsówka w górę. Mam nadzieję, że ten wiatr się jednak utrzyma, wtedy powrót byłby w super warunkach.”

Jacek Zieliński (Quick Livener)

Rano były ulewy, ale burzy nie było. Teraz wiatr NE 20-25 (5-6°B) węzłów i krótka, nieprzyjemna fala. Prognoza się sprawdza. W nocy udało mi się przyspieszyć i wskoczyć na drugie miejsce, chłopaki chyba trochę spali, a ja nie. Zaryzykowałem, nie refowałem się i się opłaciło. Teraz czekam, żeby schować się za Gotlandię, tam będzie można trochę odsapnąć od fali. Mam problem z autopilotem – strasznie myszkuje, co w połączeniu z falą zmusiło mnie do sterowania manualnego – próbowałem poradzić sobie wiążąc koło linami, ale najlepiej było jak sterowałem ręcznie, wiec noc minęła mi za sterem.”

Z pokładu Sunrise od Radka Kowalczyka nadeszła wiadomość, że wszystkie ubrania są mokre, najprawdopodobniej z powodu niedomknięcia któregoś z luków. Jednak dla żeglarza, który większość czasu spędza żeglując na jachcie klasy Mini nie jest to rzecz niezwykła.

Z kolei Konsal (Ryszard Drzymalski) raportował szkwały o prędkości do 35 węzłów (7°B) oraz nieprzyjemną, męczącą falę przy dolnym cyplu Gotlandii.

Asystujący zawodnikom jacht Fujimo wpływa do Visby, gdzie poczeka na wolniejsze jachty i dołączy do nich na trasie. Cała stawka pozostaje w kontakcie UKF, jachty płynące blisko brzegu również w zasięgu telefonicznym.

Tracking cały czas na stronie http://yb.tl/bitwa2014

Na hulajnodze w poprzek autostrady

Mapa trasy - wygląda niewinnie, prawda?

Mapa trasy – wygląda niewinnie, prawda?

Trasa regat BITWA O GOTLAND jest z jednej strony prosta i nie wymaga szerszego opisu: zawodnicy muszą wystartować z Gdańska, okrążyć Gotlandię i powrócić do portu wyjścia. Ale to tylko pozornie łatwa żegluga. Oprócz jesiennego Bałtyku, który może być równie dobrze bardzo łaskawy jak i wyjątkowo nieprzyjazny, żeglarzy czekają też dodatkowe wyzwania. Żegluga zajmuje około 3-4 dób. Rekord trasy wynosi 62 godziny 15 minut, a dystans do pokonania liczy 500 mil morskich.

Linia startu znajduje się u wejścia do portu Gdańsk i Portu Północnego. Już od samego początku zawodnicy muszą więc – oprócz skoncentrowania się na maksymalnie szybkiej żegludze – uważać na liczne w tym rejonie przeszkody nawigacyjne: statki, boje, stawy, mielizny i sieci rybackie.

Płynąc przez Zatokę Gdańską trzeba przeciąć ruchliwy tor podejściowy dla statków płynących do Gdańska i Gdyni. Po wyjściu za Hel w dalszym ciągu trzeba zachować „czujność” nawigacyjną ze względu na intensywny ruch statków, promów i kutrów rybackich.

Następnie można już obrać konkretny kurs i skierować dziób jachtu pomiędzy Olandię i Gotlandię, a po drodze minąć platformę wiertniczą Petro Baltic. (Tu przez chwilę udaje się złapać zasięg w telefonie komórkowym z nadajnika na platformie).

W tym miejscu rozpoczyna się tak naprawdę rozgrywka taktyczna – trzeba przewidzieć warunki wiatru i zafalowania na kolejne 24 godziny, aby popłynąć najkrótszą i najszybszą możliwą trasą. Oprócz tego należy przeciąć kolejny ruchliwy tor wodny na południe od Olandii, którym poruszają się statki handlowe.

Ten moment można porównać do przejechania w poprzek hulajnogą ruchliwej autostrady” – komentuje Krystian Szypka, organizator regat i zawodnik wszystkich dotychczasowych edycji. „Dlatego właśnie zalecamy zawodnikom wyposażenie się przynajmniej w odbiornik systemu AIS, a najlepiej transponder radarowy klasy B”- dodaje.

Po przejściu toru wodnego można skierować się w stronę północnego cypla wyspy Gotland, wciąż obserwując ruch, również lokalny, pomiędzy Szwecją kontynentalną a portem w Visby. Kiedy zawodnicy zostawiają Visby z prawej burty, mogą liczyć na osłabienie ruchu na wodzie. Ale za to w tym miejscu najczęściej występuje wyższa fala, spowodowana efektem dyszy pomiędzy wyspą a stałym lądem.

Na północno-wschodnim krańcu Gotlandii znajduje się wyspa Farö, którą również trzeba minąć prawą burtą, a na północ od niej mielizna – na szczęście dobrze oznakowana znakami kardynalnymi.  Kusi przejście pomiędzy wyspami dla skrócenia trasy, ale to niebezpieczne rozwiązanie – fala tutaj bywa wysoka i nieprzewidywalna.

Zmęczonych żeglarzy wschodnie wybrzeże Gotlandii najczęściej ochrania od wysokiej fali i ruchu statków, co daje w końcu możliwość odetchnięcia, posiłku i drzemki – tak naprawdę po raz pierwszy i jedyny na całej trasie, którą pokonują samotnie i non-stop.

Wyjście poza osłonę Gotlandii to znowu przejście ruchliwego toru statków a potem już długi sprint w kierunku Helu (uwaga na platformę!) i powrót na Zatokę Gdańską. Walka o prędkość oraz pokonywanie własnego zmęczenia do samej mety, przy czym wciąż należy uważać na zmiany wiatru i przeszkody nawigacyjne.

Czy warto? Ci, którzy startowali w poprzednich edycjach, nie mają żadnych wątpliwości, dlatego płyną jeszcze raz.