Jak prognozowano, Brad utrzymał się ze „swoim” niżem i raźno posuwa się w stronę Hornu. Gutek w silnych wiatrach strefy między niżami, a Derek został na tyle daleko, że dogania go niż następny, ze sztormowymi wiatrami NW i płynie chwilowo nieco szybciej.

Jutro Brad zgubi w końcu niosący go niż, który odleci na wschód. Pochód niżów nawrzucał już za swoimi frontami chłodnymi tyle zimnego powietrza z Antarktydy, że wystarcza go na potężny wyż na Pacyfiku klinem sięgający Hornu i samodzielny ośrodek wyżowy między Falklandami a wybrzeżem Ameryki Południowej. Wydaje się, że w całej grubości troposfery mającej wpływ na pogodę przy powierzchni oceanu nastąpi przejściowe uspokojenie. Wyże wydmuchają wiry niżowe na wybrzeże Antarktydy i żeglarze mogą mieć spokojną pogodę na obchodzenie Przylądka, zakłócana tylko posztormową falą z krzyżujących się kierunków W i NW.

W środę Brad powinien stanąć przed dylematem, czy przebijać się przez bezwietrzne centrum wyżu za zachód od Falklandów, czy obchodzić je w pełnych słabych wiatrach od wschodu. Jak by nie wybrał, jego przewaga będzie sie zmniejszać, jako że po jednodniowej blokadzie wyżowej następny niż (niosący szybko Chrisa, potem zabierający Dereka i dający mocniejszy wiatr Gutkowi obchodzącemu Horn) w końcu się przebije. Tak więc spodziewam się generalnie zmniejszenia odległości między żeglarzami – w takim układzie, że będący najdalej z przodu stracą najwięcej, ale bez zmiany pozycji.

Gutek i Derek walczą, ogarniani przez ciepły front młodego niżu z bardzo silnymi wiatrami, zachmurzeniem i opadami. Im bardziej na zachód tym wiatr pełniejszy i stąd najszybszy jest Chris (którego kosa frontu dogania właśnie nieco na północ), potem Derek i minimalnie wolniej Gutek. Najwolniejszy jest będący jeszcze w najsłabszym (względnie) wietrze przed frontem Brad. Niż jest jednak szybszy od jachtów.

Jutro sytuacja ta wkrótce powinna się wyrównać – masy względnie ciepłego powietrza polarnomorskiego wirujące w niżu zaczną przeciskać przez Cieśninę Drake’a. Prognozowane jest przyblokowanie centrum niżu u brzegów Antarktydy, a na jego froncie będzie tendencja do zaburzeń falowych – na wschód od centrum FE i powstające w punkcie dogonienia frontu ciepłego przez chłodny FN.
Odkształcając pole ciśnienia przy powierzchni oceanu mogą one spowodować wystąpienie strefy słabszego, nierównego wiatru. Wydaje się, że Brad może jej uniknąć trzymając się nieco na północ, a Gutek i Derek na południe od niej. W każdym razie należy być czujnym, by przy tak wyrównanej stawce nie stracić cennych mil. Najłatwiej może mieć Chris, będący poza tym bałaganem, a wiatr mu nieco powinien osłabnąć.

W niedzielę zaburzenie FN może stać się małym niżem, z silnymi wiatrami na północ od centrum i zaburzonymi i słabymi na południe od niego. Brad dzięki swojemu prawdopodobnie północnemu położeniu będzie w silnym, dobrym wietrze, z którym sobie radzi nawet przy połówce. Będący w tym samym praktycznie pogodowo miejscu Gutek i Derek chyba będą zmuszeni do przyjęcia trajektorii idącej prosto śladem Brada. Natomiast na Chrisa zacznie nadeptywać od zachodu, zwykły w tym rejonie oceanu, następny ogromny niż z przedfrontowymi sztormowymi wiatrami NW.

Natomiast w poniedziałek Brad powinien zbliżać się już do Hornu w ogonie przeciskającego się przez Cieśninę Drake’a niżu wtórnego FN. Gutek i Derek powinni się ścigać w nieco lżejszych warunkach między niżami, a Chris ma szansę utrzymać się przed frontem ciepłym następnego niżu, który podobnie jak poprzednik zwolni przed cieśniną i może pokazać się tak jak poprzednio jako zaburzenie falowe FN2 oraz rodzący się z następnego takiego zaburzenia nowy niż NN.
Podsumowując – chyba cały czas wyciskanie z siebie i łódek maksimum, praktycznie cały czas na lewym halsie, na wiatrach związanych z jednym ogromnym niżem (B); jednym niżem i strefą przejściową (G & D); lub dwoma takimi kolejnymi niżami (C).

Ha. Po pierwsze, Gutkowi bardzo podobały się rymowanki imieninowe, nie żartuję. On oczywiście nie miał świadomości własnych imienin, dopóki ktoś z przyjaciół nie obudził go telefonem z życzeniami …

W kwestii sekstantu: okazuje się że nie ma. Mówił, że w sumie sam się dziwił, że nie było go w spisie wyposażenia bezpieczeństwa które musi się znaleźć na każdej łódce, regatowej też, a może nawet przede wszystkim. Mapy papierowe posiada, choć jeszcze ich nawet nie rozwinął, a nawet jakby próbował, to nie ma ich gdzie rozłożyć. Ale są. Jakieś alamanachy też. Więc w sumie czemu nie ma sekstantu – dziwne. No ale jest kilka GPS-ów więc teoretycznie istnieje szansa, że przynajmniej jeden złapie pozycję, od czasu do czasu, niezależnie od plam na słońcu i innych zakłóceń – które, Gutek potwierdza, się zdarzają.

W kwestii bezpieczeństwa: Gutek cały czas chodzi wpięty do lifeliny ze spectry której obciążenie na zrywanie wynosi 4 tony. Jest to zwykła procedura bezpieczeństwa – wsparta doświadczeniami z Warty-Polpharmy (Darek, Bary – dzięki za wpisy, cieszę się że tu jesteście i też trzymacie kciuki) – kiedy nie wszyscy byli przypięci.

W kwestii nastroju: wg Gutka lepszy jest zdecydowanie Pacyfik niż Indyjski, jest odrobinę cieplej i mniej ponuro – no i szybciej się jedzie. Do Hornu wczoraj w nocy miał 1500 mil. Derek jak widać kopiuje wszystkie ruchy, ale na to nic się nie da poradzić.

W kwestii misia: miś dosiadł się w Wellington, został zaokrętowany przez Zuzię w celu dotrzymywania Gutkowi towarzystwa. Jak widać się sprawdza :)

W kwestii pomiaru czasu: z moich szacunków wynika (zrobiłam zestawienie raportów pozycji jakie dostaję co 6 godzin) że najszybszy był Brad, potem Gutek, trzeci Derek. Odpowiednio 3, 2 i 1 punkt. Przypuszczenie graniczące z pewnością ;) Oficjalnego komunikatu jeszcze nie ma, ale komisja się w tej kwestii nie spieszy. Tyle na razie.

Zbigniew Gutkowski

– Gutek, co u ciebie?

-Kobieto, u mnie od początku etapu to samo, mów co na świecie!

To ostatnio nasz standardowy początek dialogu. Dzisiaj Gutka imieniny – więc wszystkiego naj, ukończenia tych regat na najlepszej możliwej pozycji, samych sukcesów oraz tego, by za tym pionierskim udziałem w imprezie najwyższej rangi poszły następne – Twoje i innych! Wiwat!

P.S. nie wiem skąd miś na pokładzie, ale się zapytam; no i teraz już wiemy na pewno – Gutek nie płynie sam!

Zawodnicy do Gutka włącznie ogarnięci są już przez wiatry niżu, który urodził się z zafalowania na froncie chłodnym ostatniego z niżów z poniedziałkowych prognoz. Podchodzi on od zachodu i przyspiesza jazdę zawodników po kolei od ostatniego jachtu.  Wszyscy ustawiają się na lewym halsie i zaczynają sztormową żeglugę. Tylko Brad ma jeszcze chwilę wytchnienia i mniejszy wiatr (ale i prędkość). Najbardziej północna pozycja Gutka umożliwi mu najbardziej pełne płynięcie z tym WNWestem, gdy już się mocno rozwieje.

Do jutra na wielkim obszarze Oceanu Południowego niewiele się zmieni – sztormowa próba wytrzymałości, wiatr ciągle wzmagający się od zachodu. Można szukać pewnej ulgi idąc bardziej na północ, ale to nadłożenie drogi.

Po przejściu tego niżu mała chwila wytchnienia, ale już w piątek podejdzie, oczywiście od zachodu, kolejny powstały na chłodnym froncie bieżącego. Jest to typowe dla Oceanu Południowego, gdzie praktycznie bez wpływu lądu energia ciepłego powietrza spod zwrotników zderza się z frontem polarnym Antarktydy dając paradę kolejnych głębokich i aktywnych wirów niżowych obiegajacych szósty kontynent.  Ten nowy według prognoz ma się szybko rozwijać z fali na froncie, dając samodzielny klasyczny ośrodek z układem frontu ciepłego i chłodnego. Żeglarzy zaczną więc doganiać silne wiatry z NW poprzedzające jego front ciepły. A więc chyba nadal sztormowa jazda lewym halsem.